Onlangs zag het LVB bestuur tot haar verbazing een uithaal van Donorvereniging Nederland naar onze vereniging op de website van de DVNL. Dit is uitermate onelegant: de DVNL plaats een reactie over de LVB op haar website, zonder de LVB daarover in te lichten. De LVB stuurt zijn reactie op naar DVNL, VWS, Sanquin, de LDR, en Adviesbureau Twynstra Gudde. De LVB plaatst zijn reactie bij deze ook op zijn website.

Het LVB bestuur reageert in elf punten.

 

1. Verkeerde informatie

2. Ontkennen van de ernst van de situatie

3. Ophef om niets?

4. Invloed van LVB

5. Donoren koesteren

6 Gelijke monniken, gelijke kappen

7. Aanval op LVB

8. ' Erkende donorvereniging'

9. Wonderlijk lijstje

10. LDR en DVNL aan de leiband van de RvB.

11. Handreiking

 

1. Verkeerde informatie

De DVNL communiceert niet met de LVB maar wel over de LVB. Daardoor verspreidt de DVNL foute berichten. De DVNL stuurt een brief naar de minister waarin zij - gezien het antwoord van de minister - zegt dat de LVB overweegt donoren op te roepen te stoppen met doneren vanwege de hoge salarissen. Dit heeft de LVB nooit geschreven en/of gezegd. Ook van een 'verkapte oproep tot donorstaking' door de LVB , zoals DVNL schrijft op haar website, is geen sprake. DVNL informeert met de brief op haar website haar leden en het publiek dus verkeerd.

Wij gaan er van uit dat het bestuur van de DVNL dit foutieve bericht corrigeert en voortaan schriftelijk communiceert met het LVB bestuur.

 

2. Ontkennen van de ernst van de situatie

Een daling van het aantal donoren is een ernstige zaak voor de bloedvoorziening in Nederland. De DVNL bagatelliseert dit door, net als Sanquin en de LDR te negeren dat de hoge salarissen leiden tot een daling van het aantal donoren. De voorzitter van de LDR schrijft zelfs in zijn standaardbrief die hij stuurt aan boze donoren: Wij hebben er begrip voor dat sommige donoren de salariëring te hoog vinden (cursivering door LVB).

De LVB ontvangt veel mails en brieven van donoren die melden te stoppen met doneren of hun donatie opschorten vanwege de salarissen en vanwege de reactie van Sanquin in de media 'dat het niet leeft onder de donoren'. De LVB ontvangt reacties van donoren die reeds decennia doneren. Dat het niet leeft wordt gelogenstraft door de uitslag van de EenVandaag enquête: 96% van de donoren vindt de salariëring te hoog. Alleen Sanquin weet hoeveel donoren expliciet gezegd hebben te stoppen of hun donatie hebben opgeschort vanwege de hoge salarissen van haar bestuurders. De LVB vraagt de minister om Sanquin te verplichten statistische gegevens over het feitelijk aantal donaties aan de minister bekend te maken en een onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de redenen waarom mensen stoppen met doneren. De DVNL en de LDR nemen dit allemaal niet serieus. De LVB heeft hierover boze mails en brieven van donoren ontvangen. Dat betreft ook boze reacties van donoren over de houding en het standpunt die de LDR inneemt. Er zijn ook onafhankelijke donoren die niet aan een donorvereniging verbonden zijn, die stoppen met bloeddonatie vanwege de hoge salarissen – zoals zij de LVB bericht hebben.

 

3. Ophef om niets?

DVNL schrijft: “Alle ophef in de pers gaat dus over zaken die allang bekend waren en momenteel zijn en worden opgelost.”

De problematiek van de top-salarissen van de twee huidige bestuurders, Buunen en De Wit, wordt echter door de politiek niet opgelost. De minister zegt er niets aan te (kunnen) doen. De minister kan echter wel degelijk aanvullende wettelijke maatregelen nemen. Het LVB bestuur acht het hoogst onverantwoordelijk dat de minister niet ingrijpt. Hoeveel donoren moeten vertrekken voordat de salarissen van de bestuurders

worden aangepakt? En bovendien kunnen voornoemde bestuurders zelf een gebaar maken en op gelijke voet gaan leven als het nieuwe bestuurslid.

DVNL zegt eigenlijk tegen donoren: maakt u zich niet druk, dat doen wij ook niet.

De LVB maakt zich wel druk om die hoge salarissen: dit past niet bij een non-profit organisatie die alleen kan bestaan doordat donoren belangeloos bloed en plasma afstaan. Deze hoge salarissen ondermijnen overigens ook de solidariteit met de werkvloer, maar dat lijkt ook al geen issue voor de RvB van Sanquin. Ook in andere organisaties is er steeds grotere maatschappelijke weerstand tegen de hoge inkomens van topbestuurders. Bovendien, Sanquin is met geen andere gezondheidsorganisatie te vergelijken omdat zij het bloed en plasma gratis ontvangen.

 

4. Invloed van LVB

Dat één lid van de RvB nu gemaximeerd inkomen krijgt, is te danken aan de ophef over de salarissen die de LVB blijkbaar terecht aangezwengeld heeft en met lobby bereikt heeft dat er nu maximering is. Uit Tweede Kamerstukken blijkt dat in 2008 het Kabinet besloten heeft dat de nieuwe salarisnormering voor de nieuwe bestuurders van Sanquin met onmiddellijke ingang van toepassing is vooruitlopend op het wetsvoorstel. Zo heeft de toenmalige minister A. Klink dat in 2008 opgelegd aan de voorzitter van de Raad van Toezicht van Sanquin.

 

5. Donoren koesteren

Alle donoren moeten zich prettig kunnen voelen vóór, tijdens en ná het doneren.

De bloedvoorziening drijft op donoren. Omwille van veiligheid en voldoende beschikbaarheid moeten trouwe donoren gekoesterd worden (WiBV 2003). Wij hebben brieven ontvangen van trouwe donoren die decennia donor waren en door de hoge salarissen van de huidige twee bestuursleden hun donatie hebben opgeschort dan wel zijn gestopt met doneren. Uit deze reacties van vele donoren blijkt dat Sanquin momenteel het tegenovergestelde doet van het koesteren van donoren. En de LDR en DVNL doen het af met: het is een zaak van de politiek. Dit is een reden temeer om, zoals de LVB doet, schriftelijke vragen te stellen aan de politiek.

 

6. Gelijke monniken, gelijke kappen

In tegenstelling tot andere donorverenigingen heeft de LVB zich van Sanquin Bloedvoorziening nooit aan donoren mogen presenteren. Niet in Bloedverwant *, niet op de site van Sanquin en Donormail, en zeker niet in de plekken waar we allemaal bloed en plasma doneren. Er is dus nooit sprake geweest van gelijke mogelijkheden voor donorverenigingen om leden te werven. DVNL en haar voorlopers alsmede de LDR hebben de RvB van Sanquin daarin altijd gesteund.

Ook financieel werd de LVB achtergesteld. Het LVB-bestuur kreeg geen vacatiegelden, bestuursleden van andere donorverenigingen wel. Van de LVB werden alleen de aller noodzakelijkste kosten vergoed. En sinds 15 november 2010 zelfs dat niet meer. Sanquin verbreekt daarmee eenzijdig een afspraak. Het LVB bestuur ontving namelijk op 5 november 2007 een schriftelijke overeenkomst van de RvB waaruit blijkt dat zonder voorwaarden het LVB bestuur de reiskosten voor bezoek aan vergaderingen en de vergader accommodatie vergoed zou krijgen. Eenzijdig werd voornoemde overeenkomst door de RvB opgezegd m.i.v. 15 november 2010. Alle donorverenigingen kregen geld voor de statutaire oprichting en Donorvereniging ZuidOost ontving zelfs vóór de nieuwe vormgeving donorinbreng een jaarlijkse bijdrage van tenminste € 10.000, zo blijkt uit de jaarcijfers.

De heer Jos Peeters, al jaren lid van de LDR, heeft deze ongelijkheid nooit aan de orde gesteld in de LDR. Sanquin heeft besloten de enige onafhankelijke, kritische donorvereniging financieel niets meer te vergoeden onder de dekmantel van het advies Vormgeving Donorinbreng van het extern bureau Twynstra Gudde.

De leden van donorverenigingen betalen geen contributie. Het LVB bestuur is van mening dat de leden door bloed of plasma te doneren genoeg doen voor hun medemens, dus Sanquin moet het de donorverenigingen mogelijk maken goed te functioneren. De weigering van Sanquin de LVB zelfs maar de aller noodzakelijkste kosten te vergoeden leidt ertoe dat het LVB bestuur dus nu uit eigen zak alle kosten zelf betaalt!

 

7. Aanval op LVB

DVNL meent de legitimiteit van de LVB in twijfel te moeten trekken. Zij noemt de LVB zelfs ‘dubieus’.

In navolging van Sanquin schrijft DVNL : “Ter verduidelijking: de LVB is een donorvereniging die niet voldoet aan de richtlijnen. De LVB zegt namelijk 580 leden te hebben, maar Sanquin mag niet verifiëren of deze leden ook allemaal bloeddonoren zijn. Daarom wordt de LVB niet officieel erkend als vertegenwoordiger van de bloeddonoren.”

Het LVB bestuur is van mening dat zij zich strikt houdt aan de privacy van zijn leden en het daarom helemaal geen noodzaak is om het ledenbestand te overhandigen aan Sanquin. Op de website van de LVB staat dan ook vanaf het begin: “De LVB verstrekt nooit persoonlijke gegevens van leden aan derden.” Dat andere Donorverenigingen en Sanquin daar anders over denken is hun verantwoordelijkheid.

Het LVB bestuur heeft overigens een oplossing aangedragen, zoals blijkt uit de Vormgeving Donorinbreng van het organisatiebureau Twynstra Gudde: via de notaris als tussenpersoon het ledenbestand laten verifiëren. Het is zeer betreurenswaardig dat Sanquin over dit essentiële punt tijdens het bespreken van de Vormgeving Donorinbreng Twynstra Gudde niet gecommuniceerd heeft met het LVB bestuur. Dat Twynstra Gudde hier geen melding van gemaakt heeft in de Tussentijdse evaluatie implementatieproces vormgeving Donorinbreng 9 november 2010, vindt het LVB bestuur zeer bedenkelijk.

 

8. ' Erkende donorvereniging'

Over de voorwaarden om door Sanquin erkend te worden als vertegenwoordiger van de donoren valt het een en ander op te merken.

Twynstra Gudde schrijft in haar rapport doodleuk: ‘De LVB is in dit proces op dezelfde wijze behandeld als DVNL. Om principiële reden heeft de LVB de ledenlijsten niet willen overleggen. Consequentie is dat ze geen erkende donorvereniging is en daarmee dus geen plaats heeft binnen de LDR’, einde citaat.

Maar ook de destijds nieuw op te richten DVNL voldeed niet aan het vereiste aantal leden van 1000.

Er vonden informele gesprekken plaats tussen de voorzitter van donorvereniging ZuidOost en RvB van Sanquin, over het oprichten van een DVNL, zo blijkt uit de Tussentijdse evaluatie Implementatieproces vormgeving Donorinbreng 9 november 2010 . De LVB werd hier volledig buiten gehouden. Tussen de RvB en de voorzitter van donorvereniging ZuidOost werden onderlinge afspraken gemaakt. In tegenstelling tot de eerder gemaakte afspraak in Vormgeving Donorinbreng werd er afgeweken ten gunste van de oprichters van DVNL.

 

Om deze opmerkelijke gang van zaken te verantwoorden moest natuurlijk wat bedacht worden. Wat dat was staat te lezen in de Tussentijdse evaluatie implementatieproces vormgeving Donorinbreng 9 november 2010:

 

' De optelsom van de leden van regionale verenigingen van de DVNL haalt wel het gestelde quorum voor een zetel in de LDR. Daarmee heeft de DVNL naar letter en geest van het adviesrapport recht op een zetel in de LDR. Dit zou op twee manieren bewerkstelligd kunnen worden:

- door de DVNL haar statuten te laten wijzigen en op te nemen dat alle leden van de regionale verenigin-

gen automatisch lid zijn van de landelijke vereniging.

- om, net als in het reglement Financiën, het mogelijk bestaan van federaties op te nemen in de verdere

reglementen van LDR en RDR' - einde citaat.-

 

Nog los van het feit dat leden op zijn minst toestemming moeten geven om automatisch lid te worden van een nieuw op te richten Landelijke Donorvereniging blijft het toch een buitengewoon vreemde gang van zaken dat je een Landelijke Vereniging van Bloed- en plasmadonoren (LVB) die sinds 16 augustus 2007 bestaat, niet informeert en betrekt om tot een gezamenlijke oplossing te komen.

Ook hiervan maakt Twynstra Gudde geen melding in het Tussentijdse evaluatie implementatieproces vormgeving Donorinbreng 9 november 2010.

 

9. Wonderlijk lijstje

DVNL is door de bestuurders van Donorvereniging ZuidOost opgericht. Deze op bovenstaande wijze gecreëerde landelijke donorvertegenwoordiging geeft een opmerkelijke stapeling van functies te zien bij slechts twee personen.

 

Zo treffen wij een bestuurslid, de heer Jos Peeters van de DVNL aan die

vice-voorzitter is van DVNL én

voorzitter van Donorvereniging ZuidOost én

voorzitter van de Regionale Donorraad ZuidOost én

lid van de LDR.

 

De oud vice-voorzitter van Donorvereniging ZuidOost, de heer Harry Seijkens werd

voorzitter van DVNL én

vice-voorzitter van Donorvereniging ZuidWest én

vice-voorzitter van Donorvereniging NoordWest én

lid van de LDR.

 

Wonderlijk lijstje toch?

 

 

10. LDR en DVNL aan de leiband van de RvB

DVNL zit in de LDR en staat daar toe dat in de LDR een overgrote meerderheid van leden zit zonder achterban en die dus zichzelf vertegenwoordigen. De LDR wordt door Sanquin betaald en alle leden ontvangen vacatiegeld en reiskosten, de RvB heeft vetorecht. DVNL werkt er aan mee dat de LVB, met wel een achterban, maar te klein voor de grens van 1000 leden, buiten LDR wordt gehouden.

In de Evaluatie Wet inzake Bloedvoorziening 2008 staat:

"De voorzitter van de Landelijke Vereniging Bloed- en plasmadonoren, die deze standpunten mede verwoordde, zal lid worden van de Landelijke Donorraad, waarin deze groepering zijn standpunten kan inbrengen." Desondanks wordt de LVB buiten de LDR gehouden, waarmee ook de LDR deze Evaluatie van de Wet inzake de Bloedvoorziening] naast zich neerlegt . Tussen september 2007 en maart 2008 waren de voorzitter en secretaris van de LVB als waarnemer te gast in de LDR. Eén week voor de vergadering van de LDR in maart kregen wij van de voorzitter van de LDR een mailtje dat wij niet welkom waren in de LDR vergadering op 3 maart 2008. Wij ontvingen in totaal 3 tegenstrijdige berichten hierover. De contacten met de LDR waren overigens goed. Door de nieuwe toenmalige voorzitter van de LDR zouden wij nader geïnformeerd worden wat nooit gebeurd is.

 

 

 

 

11. Handreiking

De LVB heeft zich altijd positief opgesteld, en vele verbeteringsvoorstellen gedaan toen we als waarnemer bij de LDR mochten zijn. Ook later heeft de LVB handreikingen gedaan. Hoewel we de uithaal van DVNL naar de LVB onder de maat vinden, hoopt de LVB toch op goed contact met de DVNL, LDR en Sanquin.

 

 

* eenmalig mocht LVB in Bloedverwant 150 woorden gebruiken om zich voor te stellen, maar o.a. de website en e-mailadres werden niet geplaatst.